Βιογραφικό Σημείωμα

Γεννήθηκε το 1929 στα Βέρβενα Αρκαδίας.

Το Σεπτέμβριο του 1949 εισήλθε στη Σχολή Αεροπορίας και αποφοίτησε τον Ιούλιο του 1952 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού.

Πέθανε στις 24 Ιουλίου 1961 στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, όπου διακομίστηκε με εκτεταμένα εγκαύματα, συνεπεία αεροπορικού ατυχήματος που συνέβη στις 24 Ιουλίου κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πτήσεως. Το αεροσκάφος του F-86D κατέπεσε και συνετρίβη στην περιοχή Νέας Αγχιάλου Μαγνησίας.

Υπηρετούσε στην 111 Πτέρυγα Μάχης.

Σημπληρωματικά Στοιχεία:

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2001. Το καντήλι είναι πάντα αναμμένο' με λάμψη πιο δυνατή κι απ' τον ήλιο που σε λίγο θα σκαρφαλώσει στην ανατολή, για να φωτίσει την προτομή του μνήματος : "ΝΙΚΟΛΑΟΣ Π. ΤΥΡΟΒΟΛΑΣ - ΕΦΟΝΕΥΘΗ ΤΗΝ 27-7-61 ΕΝ ΤΗ, ΕΚΤΕΛΕΣΕΙ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ"

40 χρόνια μετά ! Σήμερα - αν ζούσε - δεν θα 'χα ακούσει αμέτρητες φορές από διαφορετικούς ανθρώπους "πόσο σημαντικός ήταν ο θείος σου...", "πόσο έντιμος και ακριβοδίκαιος άνθρωπος ήταν ο Νίκος..." , " πόσο ικανός αξιωματικό" !

Θα 'χε κάνει δική του οικογένεια, θα 'χα ξαδέρφια και το κυριότερο, θα 'χα γνωρίσει μια σπάνια προσωπικότητα, όπως όλοι μου λένε κι απ' ότι βλέπω στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μια γλυκύτατη μορφή με βλέμμα φωτεινό, που  αιχμαλωτίζει.

Δύο τραγικές συγκυρίες και μια παρ' ολίγο σύμπτωση :

στη μοιραία πτήση αντικαθιστούσε συνάδερφό του, ενώ σε λίγο καιρό επρόκειτο ν' αρραβωνιαστεί.

Το καλοκαίρι του 1991 βρέθηκα πολύ κοντά - χωρίς να καταφέρω να την γνωρίσω - με τη κόρη του ανθρώπου που παρέσυρε και σκότωσε κατά την πτώση του.

Πέντε χρόνια μετά το χαμό του, μια μαυροφορεμένη γυναίκα κρατούσε στην αγκαλιά της ένα μωρό, μονολογώντας : "είναι σα να κρατάω πάλι το Νίκο μου..." Είχε και τ' όνομα του. Ήταν η γιαγιά μου...

Νίκος Κ. Τυροβολάς

Σάββατο 24 Ιουλίου 1993.

32 χρόνια από το θάνατο του Σμηναγού Νίκου Τυροβολά.

Ήταν Ιούλιος μήνας, ημέρα Δευτέρα.  Βρισκόμουν με αρκετούς συναδέλφους μου στο προαύλιο του πύργου ελέγχου του πολεμικού αεροδρομίου, μερικά χιλιόμετρα μακριά από την πόλη του Βόλου.  Συζητούσαμε διάφορα θέματα και απολαμβάναμε ταυτοχρόνως τις συνεχείς πτήσεις των αεροσκαφών.  Από νωρίς είχε έλθει σήμα, που ανέφερε ποιοι αξιωματικοί θα πετάξουν ανά ζεύγη (δύο αεροπλάνα) με κάτι βομβαρδιστικά που τα είχαμε παραλάβει εκείνες τις ημέρες από την Ιταλία.

Τα αεροσκάφη περνούσαν σχεδόν δίπλα μας και επειδή ο διάδρομος τελείωνε στη θάλασσα, πετούσαν πάνω από αυτή σε χαμηλό ύψος έως ότου πάρουν την προγραμματισμένη πορεία τους.

Σε ένα όμως από τα ζεύγη παρατηρήσαμε κάτι το ασύνηθες.  Ενώ κανονικά άφηναν το διάδρομο και πετούσαν κι αυτά όπως τα άλλα λίγα μέτρα πάνω από τη θάλασσα, το ένα εξ αυτών – ενώ ανέβηκε απότομα σε ύψος περίπου 250 μέτρων – πήρε κλίση αριστερά, χάνοντας σιγά – σιγά το ύψος του.  Επειδή είχαμε δει πολλές περιπτώσεις ατυχημάτων εκ του πλησίον, κάναμε το σταυρό μας να μη συμβεί κάτι τέτοιο.  Απορούσαμε δε κιόλας, γιατί δεν εγκατέλειπε ο πιλότος το αεροπλάνο χρησιμοποιώντας το αλεξίπτωτο, καθ’ ότι το ύψος τη στιγμή εκείνη επέτρεπε τη χρησιμοποίησή του.

Εν τω μεταξύ, η πορεία του έδειχνε ότι θα χτυπούσε σε κάτι πανύψηλες λεύκες που πίσω από αυτές απλωνόταν η κωμόπολη Αγχίαλος, στην οποία κατοικούσαν πρόσφυγες Έλληνες από τη Βουλγαρία.  Τη στιγμή που η ανάσα μας είχε κοπεί – για να αποφύγει την πτώση μέσα στη κωμόπολη και θρηνήσουμε πολλά θύματα – ο ανθρωπιστής – ήρωας Νίκος Τυροβολάς έκανε μια απότομη στροφή περνώντας λίγο πάνω από τα σπίτια, χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε τι ακριβώς του συνέβαινε και τι επεδίωκε να κάνει, μέχρι που το αεροπλάνο έφτασε σε ύψος 20 – 30 μέτρων.

Εκεί, στα ακρινά σπίτια βρισκόταν ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος Βόλου – Λαμίας, ένα μεγάλο ευθύγραμμο τμήμα στην καρδιά της πεδιάδας.

Δεδομένου ότι την εποχή εκείνη – το 1961 – δεν υπήρχαν τόσα πολλά αυτοκίνητα, ο αξέχαστος Νίκος Τυροβολάς τα ΄παιξε όλα, κάνοντας μια θαρραλέα και πρωτότυπη αναγκαστική προσγείωση στον αυτοκινητόδρομο.  Εμείς τότε καταλάβαμε που οφείλονταν όλες του οι προηγούμενες ενέργειες.  Μόλις είδαμε ότι προσγειώθηκε και προχωρούσε, από τη χαρά μας αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε σαν μικρά παιδιά.

Αφού όμως είχε προχωρήσει περίπου 400 μέτρα, είδαμε απότομα φλόγες.

Σε λίγο μάθαμε ποιος ήταν και τι του συνέβη.

Ο άτυχος Νίκος εκεί που κόντευε να τελειώσει όμορφα και ωραία την ανώμαλη και δύσκολη προσγείωσή του, απότομα βγαίνει από τους αμπελώνες στο δρόμο ένας αγρότης, οδηγώντας ένα αραμπά με τις τέσσερις ξύλινες ρόδες.

Η σύγκρουση ήταν μοιραία, και φυσικό ήταν να τυλιχτούν στις φλόγες έμψυχα και άψυχα.  Το δυστύχημα συνέβη λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα και οι εργάτες που επέστρεφαν στα σπίτια τους, έτρεξαν και αψηφώντας τις φλόγες, ελευθέρωσαν τον ήρωά μας και μισοκαμμένος όπως ήταν, παρέμεινε όλη τη νύχτα στο νοσοκομείο του Βόλου.  Την άλλη μέρα γύρω στις 11 π.μ., θα μεταφερόταν στην Αθήνα με αεροπλάνο Ντακότα.  Εγώ έχοντας το χαρτί αδείας, εκμεταλλεύτηκα την έκτακτη περίπτωση.  Μπαίνοντας στο αεροπλάνο αντίκρυσα το πρόσωπό του τελείως καμμένο.  Μου έδωσαν να κρατήσω τη φιάλη με τον ορό.

Αργότερα διάβασα σε αθηναϊκή εφημερίδα λίγες σειρές για το θάνατό του.  Έτσι χάθηκε ένας ήρωας και ανθρωπιστής πιλότος.  Για να γλιτώσει το αεροσκάφος του και ταυτοχρόνως την καταστροφή της κωμόπολης, θυσίασε τη ζωή του όπως κάθε Έλληνας ήρωας.

Νίκος Πλατάνας

Είναι σημαντικό να τονισθεί, ότι ο Βασιλεύς Παύλος – και με την ιδιότητα του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων – έθεσε στη διάθεση της οικογένειας αεροσκάφος για τη μεταφορά του στις Η.Π.Α., εφ’ όσον ήταν εφικτή και επιθυμητή, προκειμένου να εξαντληθεί κάθε επιστημονική δυνατότητα.

Δυστυχώς, το ιατρικό συμβούλιο του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου απέρριψε την πρόταση, εκτιμώντας ότι δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας.  Το αποτέλεσμα της επιλογής του όμως, άφησε υπόνοιες – έστω και υπό συνθήκες έντονης φόρτισης – περί έλλειψης ανάλογης τεχνολογικής υποδομής στην Ελλάδα του ’60, σε συνδυασμό με πιθανή ανεπαρκή αντιμετώπιση…