Το Τοπικό Συμβούλιο της Ε.Α.Α.Α./Παράρτημα Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τον Δήμο Σιθωνίας διοργανώνουν επιμνημόσυνη δέηση μνήμης και τιμής για τους Σμηναγό (Ι) Αριστείδη Μαρτάκη, Υποσμηναγό (Ι) Περικλή Κουβεντάρα και Ανθυποσμηναγό (Ι) Γεώργιο Χουσελά, οι οποίοι την 1η Φεβρουαρίου 1995, ενώ εκτελούσαν διατεταγμένη πτήση, κατέπεσαν στον ορεινό όγκο της Σιθωνίας στη θέση «Πριόνια» του όρους Ίταμος, και πέρασαν στην ιστορία και στο πάνθεο των αθανάτων.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη θέση «Ζωγραφίτικο» Σιθωνίας την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026, ώρα 12.00
https://www.eaaathess.gr/2026/02/blog-post_18.html
.
Την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκε, στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΛΑΕΔ), η εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Πανελληνίου Συλλόγου Οικογενειών Πεσόντων Αεροπόρων (ΠΑ.Σ.ΟΙ.Π.Α.), σε κλίμα σεβασμού και συγκίνησης.

Στις 18 Ιουνίου 1992, ο Υποσμηναγός (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς, απογειώθηκε με το Mirage F.1CG για να υπερασπιστεί τον ουρανό του Αιγαίου απέναντι σε τουρκικό F-16C.
Δεν ήταν απλώς μια αναχαίτιση.
Ήταν μια πράξη ευθύνης. Μια πράξη πίστης. Μια πράξη πατριωτισμού.
Εκεί, στον ανοιχτό ουρανό, ένας νέος άνθρωπος έγραψε με τη ζωή του τι σημαίνει όρκος. Και το όνομά του χαράχτηκε για πάντα στο πάνθεον των πεσόντων Αεροπόρων.
Όμως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο με τα φτερά των ηρώων.
Γράφεται και με τα δάκρυα εκείνων που μένουν πίσω. Οι γονείς. Ποιος μπορεί να μετρήσει τον πόνο μιας μάνας που αποχαιρετά το παιδί της; Ποιος μπορεί να ζυγίσει το βάρος που σηκώνει ένας πατέρας όταν πρέπει να σταθεί όρθιος, ενώ μέσα του έχει γκρεμιστεί ο κόσμος;
Οι γονείς των πεσόντων Αεροπόρων είναι οι σιωπηλοί φρουροί της θυσίας. Δεν φορούν στολή, δεν πετούν στον ουρανό, δεν τιμώνται με παράσημα. Κι όμως, δίνουν τον πιο δύσκολο αγώνα: να ζήσουν με την απουσία. Ο πατέρας του ήρωα στάθηκε για δεκαετίες αγέρωχος.
Με το κεφάλι ψηλά, με λόγο λιτό, με βλέμμα καθαρό. Έκρυβε τον πόνο του πίσω από την περηφάνια για τον γιο του. Μέχρι που η καρδιά του, κουρασμένη από τριάντα και πλέον χρόνια σιωπηλής οδύνης, λύγισε.
Και σήμερα, έφυγε και η μητέρα του, η Βασιλική Σιαλμά, σε ηλικία 86 ετών. Η μάνα του Νικόλαου Σιαλμά. Η μάνα που κάθε νύχτα άφηνε το φως αναμμένο σαν να περίμενε επιστροφή. Η μάνα που άκουγε τον βόμβο των μαχητικών και ψιθύριζε μια προσευχή.
Η μάνα που κρατούσε τη φωτογραφία του σαν φυλαχτό και μιλούσε στο παιδί της σαν να ήταν ακόμη παρόν. Η μάνα που δεν έπαψε ποτέ να πονά — αλλά δεν έπαψε ποτέ και να είναι περήφανη. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζονται όλες οι μητέρες των πεσόντων Αεροπόρων. Εκείνες που έμαθαν να ζουν με μια άδεια καρέκλα στο τραπέζι.
Εκείνες που γέννησαν παιδιά και τα παρέδωσαν στην Πατρίδα. Εκείνες που κουβάλησαν τον σταυρό της απώλειας χωρίς κραυγές, χωρίς παράπονο — μόνο με αξιοπρέπεια. Σήμερα, οι γονείς ενός ήρωα πήγαν να τον συναντήσουν. Και η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι.
Γιατί η ελευθερία δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι πρόσωπα. Είναι οικογένειες. Είναι μανάδες που δάκρυσαν κρυφά. Είναι πατεράδες που έσφιξαν τα δόντια για να μη λυγίσουν μπροστά στους άλλους. Οι πεσόντες Αεροπόροι ζουν στον ουρανό που φύλαξαν.
Αλλά οι γονείς τους ζουν στην καρδιά του Έθνους. Η θυσία του Νικόλαου Σιαλμά ήταν ηρωική. Η ζωή των γονιών του μετά τη θυσία ήταν ένας καθημερινός Γολγοθάς.
Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο μια μάνα. Αποχαιρετούμε ένα σύμβολο σιωπηλής δύναμης.
Αποχαιρετούμε μια γενιά γονιών που πλήρωσαν την ελευθερία με το πιο βαρύ τίμημα: το παιδί τους. Αιωνία η μνήμη του ήρωα. Αιωνία η μνήμη της μάνας που τον γέννησε.
Και αιώνια ευγνωμοσύνη σε όλους τους γονείς των Πεσόντων Αεροπόρων — τους αφανείς ήρωες της Πατρίδας.
Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί την Καθαρά Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2026, και ώρα 11:00 π.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Θέρμου.
.